شبکه صدای آمریکا هفته گذشته با داریوش عزیز مصاحبه ای انجام داد. محور اصلی صحبتهای آنها آلبوم جدید داریوش بود که نامش حافظ (معشوق همینجاست ۲) است.. حتما مطلع هستید که این آلبوم تا مدت کوتاه دیگر وارد بازار خواهد شد و حال و هوای عرفانی خواهد داشت.

داریوش نازنین این اسطوره ى اخلاق و هنر، پس از مطالعه ى پیامهاى تبریك هواداران در: فیس بوك، پیامی را خطاب به آنها ارسال فرمودنند:

از لطف و محبت تك تك شما عزیزانم سپاسگزارم كه با پیامهای پرمهرتان 11 سال بهبودی را تبریك گفتید و این نسیم عشق جانی تازه در من دمید از خداوند برایتان آرامش سعادت وسلامتی خواهانم و آرزویم این است هیچ انسانی از این بیماری مزمن، لاعلاج، پیشرونده وكشنده رنج نبرد بهبودی ( آزادی ) متعلق به كسی است كه طالب آن است.

داریوش...  11 جولاى 2011 

به صلیب صدا مصلوبم ای دوست

تو گَمان مبری مغلوبم ای دوست

شرف نفس من، اگه شد قفس من

به سكوت تن ندادم تا نمیرم، بی كفن

چه تعبیر زیبا و دردآوری! برای یگانه ای كه تمام عمرش را به پایِ خواسته های مردمش نهاده و همواره پیشاپیش آنان در صف اول مبارزاتِ مردمی قدم برداشته است. كسی كه همواره به خود و جامعه ی خود متعهّد بوده و هیچگاه رنج و ستمی را كه بر خود و مردمش رفته را از یاد نبرده است.

آری! «داریوش» كسی است كه به صلیب صدا مصلوب مانده، هرچند كه می توانست اینگونه نباشد و به مانندِ خیلی هایِ دیگر كه این روزها غمِ نان آنها را به ستوه آورده به دنبال زندگی خود باشد و هر از چندگاهی با انتشار آلبومی از سر بی دردی ابراز وجود نماید.

امّا كیست كه نداند او «داریوشِ همیشه داریوش» است؟، او كسی است كه حتی در زمان رنج بردن و مجروح شدن از بیماری اعتیاد، باز هم به عهد خود با مردمش پایدار ماند و همواره از سختی ها و گرفتاری های آنان خواند، و در نهایت عشق و امید را به آنان هدیه كرد.

زمانی كه وی ترانه ی «نجات» را می خواند و آنجا كه با تمام وجود از «بی صدا مردن» هراسان است، و زمانی كه ترانه ی «جنگل» را می خواند و هیچ امیدی به «پشت سر و روبرو» یِ خود ندارد، و كمی این سوتر به فاصله ی چندین سال زمانی كه ما ترانه های «دنیای این روزای من» و «خون بازی» را از حنجره ی این «اَبَر مرد» می شنویم، چگونه است كه همواره او را تحسین نموده ایم؟ و چگونه است كه هیچگاه نتوانسته ایم زبان به گلایه از او بگشاییم؟ و جدای از اینها همواره به خود افتخار كرده ایم كه دوستدار چنین بزرگ مردی هستیم و اگر توانسته باشیم ذرّه ای حقِّ این دوستی و ارادت را به جای آوریم، زهی سعادت!

آری! اینگونه است كه پس از این همه درد و رنج، این همه عشق و امید و این همه اشك و آه، او به ما و ما به او تبدیل شده ایم، چرا كه اگر اینگونه نبود نه ما او را می فهمیدیم و نه او ما را در می یافت.

نگاهی به بیش از چهار دهه فعالیت هنری و اجتماعی داریوش نشان دهنده ی میزان تعهّد و علاقه ی او به مردم سرزمینش است. كسی كه در سخت ترین شرایط هم «به سكوت تن نداد، تا مغلوب نباشد».

امّا صحبت از «خون بازی» شد، ترانه ی «خون بازی» و تصویری كه از این ترانه تهیه شد، پاسخی بود به تمام آنهایی كه یك عمر با بهانه های واهی در حال انكار خود و تفكرات خود بودند.

این ترانه به وضوحِ هرچه تمامتر میزان همراهی و همدلی «داریوش» را با مردمش به تصویر كشید و عملاً نشان داد كه در چه اشتباهی بودند آنها كه انگشت اتهام به سوی «داریوش» دراز كرده بودند.

و كمی این سوتر ترانه ی زیبای «دنیای این روزای من»، ترانه ای كه بغض و غم موجود در چهره ی میلیونها ایرانی را به تصویر می كشد. ترانه ای كه من برای آن نام «هدیه ی سال نو» را برگزیده ام، چرا كه این هدیه می تواند مرهمی بر زخم های این مردم باشد، و حُسنش این است كه دست كم آنها می دانند كه توانسته اند صدای زجّه هایشان را به گوش مردم دنیا برسانند.

داریوش تنها یک فرد نیست، نماد حركتی است که هنر را وسیله ای برای آگاهی بخشیدن می داند. نام او تنها یک خواننده را به یاد نمی آورد؛ او یادآور ترانه سرایان ، آهنگسازان، خوانندگان و هنرمندان است که در راه ارائه افکار و عقایدشان از طریق هنر از هیچ کوششی فروگذار نکرده اند.

داریوش در طول 4 دهه فعالیت هنری خویش، هیچگاه زبان به تملق هیچ قدرتی نگشود و هیچگاه از راه خود که همانا آگاه کردن مردم و بیان بی پروای مشکلات و معضلات اجتماعی است منحرف نشد. نه هراس از زندان و نه وحشت از تبعید نتوانستند او را از راهی که می پیمود به بیراهه بکشانند.

برخلاف بسیاری از فعالان عرصه هنر -كه متاسفانه بسیاری از اساتید فن نیز در بین آنان یافت می‌شوند- که گاه و بیگاه –یا به دلیل اجبار ، یا برای کسب درآمد و بهره گیری از امتیازات بیشتر  ، یا به دلیل ناآگاهی و یا صرفا برای تملق و خودشیرینی- مدیحه سرای هر نظام و مکتب خرافی و بی خاصیتی می شوند، داریوش و یارانش هیچگاه جز آرا و عقاید خود ، که آن را به هر طریق ممکن عرضه می داشتند، هیچ نگفتند و سکوت را به همصدایی با خودکامگان ترجیح دادند. داریوش نمادی است برای اینگونه هنرمندان و آنان که هنر را اینگونه می پسندند.

داریوش امروز نه تنها یک منتقد سیاسی است و به روش ها و طرز فکری که قرنهاست بی وقفه بر ایران حکمفرمایی می کند اعتراض دارد ، که در نقش یک مصلح اجتماعی ظاهر شده و به معضلات اجتماعی و برخی سنت‌های پوسیده كه زاده‌ی فكر دشمنان مردم هستند اعتراض می‌كند.

داریوش این روزها یکی از پیام آوران بهبودی است و با برگزاری جلسات و گردهمایی ها در سراسر جهان از مردمی كه گرفتار بیماری اعتیاد هستند تقاضای بهبودی می‌كند و آنان را به پاکی دعوت می کند. او که روزی نامش با اعتیاد عجین بود، اکنون از هر فرصتی برای پخش پیام بهبودی استفاده می کند.

اگر به نام ترانه‌سرا و آهنگسازانی كه داریوش با آنها همكاری داشته نگاه كنیم افرادی با طرز فكرهای مختلف و گاه متضاد را مشاهده می‌كنیم. داریوش در حالی كه با تمام این افراد همكاری كرده اما راهی جز اعتلای هنر و آگاهی بخشیدن به جامعه را نپیموده‌است و این می‌تواند برای ایران امروز ما سرمشق باشد. سرمشق نگاه بدون تبعیض به افراد و تلاش برای رسیدن به هدف. سرمشقی برای ساختن ایرانی بی تبعیض و استفاده از تمام ایرانیان برای ساختن و آبادكردن ایران.

داریوش نمادی است از تمام افرادی كه از قلم و هنر خویش برای رسیدن به آزادی، برابری و برادری سودجسته‌اند. داریوش تنها یك فرد نیست. داریوش یك نماد است، یك جریان است. از دید من داریوش همان ملك‌الشعراست. همان دهخداست. داریوش همان جهانگیرخان صوراسرافیل است. داریوش میرزا ملكم خان است. می‌توانیم داریوش را در تمام هنرورزان و قلم بدستان آگاه و آگاهی‌بخش تاریخ ببینیم و آنان را در داریوش و راهش.

آری. داریوش یک فرد نیست، یك نماد است. او نماد مبارزات صد ساله هنر و قلم با استبداد است. داریوش تبلور هنر معترض ایران و مظهر هنر و هنرمند آگاه و آگاهی‌بخش است.

درود بر شما دوستان .

خبر جالبی تو یک سایت خوندم !

(آخرین شعر کرگدن) نام جدیدترین فیلم بهمن قبادی کارگردان مطرح سینمای

ایران می باشد که در ترکیه در حال فیلم برداری است . 

در این فیلم به غیر از بهروز وثوقی بازیگر سرشناس سینمای پیش از

انقلاب ،داریوش و آرش دو خواننده لوس آنجلس نشین ایرانی ، مونیکا

بلوچی بازیگر سرشناس ایتالیایی و برن سات بازیگر برجسته و جنجالی

ترکیه حضور دارند.